Hitkrant (1976 – 2017)

mick boskamp en John Travolta GERETOUCHEERD CUT

Als de dag van gisteren herinner ik me een telefoongesprek in de vroege zomer van 1976. Ik was 19 jaar en werkte als persmedewerker en algemeen assistent bij VIP Records in Haarlem, een kleine platenmaatschappij, die voornamelijk in wereldmuziek en Franse chansons deed en die door Harry van Nieuwenhoven van Oor gekscherend ‘Very Important Platters’ werd genoemd.

Dat telefoongesprek zou mijn leven veranderen. Ik kreeg een man aan de lijn, die zich voorstelde als uitgever en journalist en deze Willem Jan Vande Wetering wilde weten of ik interesse had om een wekelijkse rubriek te schrijven in de gratis verspreide Nationale Hitparade Krant over het wel en wee van Hilversum 3. Die rubriek heette, heel toepasselijk, Nieuws van 3.

Hoe Willem Jan aan mij was gekomen, bleek een complex van factoren te zijn. In die tijd deed ik heel erg mijn best om in een goed blaadje te komen. En dat blaadje heette OOR (Muziekkrant OOR). Bij Oor werkten grote helden van me, zoals Constant Meijers en Jan-Maarten de Winter, en diep in mijn hart wilde ik popjournalist worden.

Daarom deed ik heel erg mijn best om opvallende persberichten te schrijven bij VIP, in de hoop dat ik zo werd ontdekt bij Oor. De uitgeverij van Oor, met aan het hoofd Barend Toet, had zich ook ontfermd over de Nationale Hitparade Krant van Willem Jan Vande Wetering en Robert Briel, dus het kan heel goed zijn dat er over me gesproken werd in de Lange Leidsedwarsstraat, waar in die tijd de redactie en uitgeverij van Oor was gevestigd en waar serieuze plannen werden gesmeed voor een jonger, simpeler broertje van het kwaliteitsmuziekblad.

Daar kwam bij dat er in die periode ook een artikel over mij in de Weekend stond, geschreven door de onvolprezen Ger Lammens, een artikel dat Willem Jan was opgevallen, vertelde hij me aan de telefoon. In dat artikel had ik het over mijn moeizame relatie met mijn vader, Hans Boskamp. En dat was wel een naam in die tijd.

Hoewel het nog geen aanbieding was om bij Oor te komen werken, zei k volmondig ‘ja’ op de vraag van Willem Jan om Nieuws van 3 te gaan vullen. En na de zomer en herfst van 1976 kwam van het een het ander. Toen de gratis Nationale Hitparade Krant overging in de te betalen Hitkrant zegde ik mijn baan op bij VIP en werd ik, net 20 jaar, redactieassistent bij de Hitkrant en niet lang daarna redacteur.

Van de 40 jaar dat de Hitkrant heeft bestaan, heb ik slechts 5 jaar gewerkt bij het magazine, maar het waren wel de eerste, de beste 5 jaren. Daar zullen de mensen die na mij kwamen natuurlijk vast anders over denken, maar ga maar eens met me mee in mijn herinneringen.

In willekeurige volgorde:

Bij Constant Meijers en Jarti Notohadinegoro thuis in de Bijlmer luisteren naar Stevie Wonder’s Songs in the Key of Life, die nog niet in de winkels lag, en slapen op de bank.

Met Willem Jan Vande Wetering interviews doen met de beste Nederlandse zangers en beste Nederlandse zangeressen van dat moment. Ik de serieuze vragen stellen en Willem Jan de minder serieuze.

De disco-feesten van Eddy De Clercq in de Brakke Grond. We schrijven niet eind jaren 80/begin jaren 90, maar 1978!

Met Ruud van Dulkenraad gierend van de pret in de auto zitten bij Ton Vingerhoets (RIP), die heel apart reed en de gewoonte had om bij elk stoplicht volslagen overbodig aan zijn handrem te trekken.

Als redacteur Brood elke week met Herman en manager Koos van Dijk de grootst mogelijke nonsens bedenken, zoals: Is Marco Bakker de vader van Herman Brood?

Met Harry van Nieuwenhoven, Jip Golsteijn en 20 andere Europese journalisten in de Concorde naar New York voor een optreden van Earth, Wind and Fire. De Concorde kon niet landen, want er lag een metershoog pak sneeuw op JFK. Hoe Harry de Spaanse journalist na deed die hyperventilatie in het toestel kreeg, zal ik nooit vergeten. Jip en ik hebben Harry gesmeekt of hij alsjeblieft op wilde houden, zo gelachen hebben we.

Vragen aan Sid Vicious van Sex Pistols of hij wilde stoppen met spugen naar me, want anders haalde ik onze redactie-assistente Carla Plooij-Klunder er bij. Geen grap. Ja, het was wel een grap, maar een grap die ik maakte omdat er een fotograaf bij was die Carla kende. ‘Who the fuck is Klunder?’ zei Vicious.

Met Jan-Maarten de Winter naar het strand van Zandvoort, die altijd een goed gevulde tas bij zich had, waaronder minimaal twee frisbees.

Met Kees Baars naar Parijs om de meiden van The Runaways te interviewen.

Redactrice Annemarie Den Daas plagen. Niemand die zo heerlijk kon happen als zij.

Boksen met Iggy Pop. Gefotografeerd door Claude Vanheye. Nog steeds zijn er mensen die denken dat er photoshop aan te pas is gekomen. Die geloven niet dat de foto echt is.

Op reportage gaan met Aad Spanjaard. Hij maakte in Londen de beroemde foto van John Travolta en mij. En in Munchen, bij de premiere van de Boney M-film, werd bij een zaaltje in het bioscopencomplex waar een oorlogsfilm werd vertoond in Aad’s oor gefluisterd: ‘Kameraden Ostfront?’ Dachten ze dat mijn lieve Haagse vriend een nazi was. Wat heb ik gelachen.

Prince interviewen en later met Vanity (van Vanity 6) zoenen en de hoteldeur voor mijn neus krijgen. Had Prince haar telefonisch opdracht gegeven om niet te rotzooien met me.

Het nieuws voor de Soulshow van Ferry Maat maken en elke donderdagavond laat met de trein vanuit Hilversum terug naar Zandvoort.

Dollen met onze geweldige vormgevers, zoals Henk Brink en Frans Oude Elferink

Hannes, de geweldige hond, die tot mijn moeder kwam dankzij bemiddeling van Oor’s rots in de branding Cherie van Gelder en Idette van Sitteren.

Ladderstoned in de limo zitten bij Bobby van Boney M. en later nog stoneder samen proberen om strandstoelen uit te klappen aan het strand van Zandvoort. Lukte voor geen meter. Pijn in mijn kaken van het lachen.

Met Govert de Roos naar New York om Blondie te interviewen en te fotograferen en Studio 54 te bezoeken. Het waren de jaren dat men dacht dat cocaine niet verslavend was.

De dansers ronselen voor het door Wim van der Linden geregiseerde Tros Top 50 tv-programma, w.o. een nog piepjonge en onbekende Gerard Joling en en een zekere Esther Oosterbeek, die later wereldberoemd in Nederland werd met de Dolly Dots.

Etcetera. Etcetera.

Het waren 5 etcetera-jaren, die hun weerga niet kenden.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

One thought

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s