Meest gênante moment in mijn leven

IMG_9257 kopie

Ken je de documentaire-serie Seconds From Disaster? Daarin wordt een ramp minutieus ontleed en dan blijkt steeds dat een aantal opeenvolgende gebeurtenissen een sneeuwbaleffect veroorzaken dat tot de ramp leidt.
Zo gebeurde het gisteren ook bij mij.

Het begon bij mij thuis in Den Haag. Ik was een email aan het tikken, toen ik me opeens realiseerde dat ik nog maar een half uur had om de trein naar Zandvoort te halen. Ik maakte snel het stukje af, pakte mijn spullen bij elkaar – ik zou t/m zondag bij mijn kleine meid blijven – en snelde de trappen af naar beneden.

Op dat moment merkte ik dat de riem van mijn broek in mijn tas zat. Beneden aangekomen opende ik de tas, maar kon niet 1, 2, 3 de riem vinden. Dan maar snel doorlopen en in de trein mijn riem zoeken. De site 9292OV geeft aan dat het twee minuten lopen is van mijn huis naar de ondergrondse tramhalte Grote Markt. M’n zolen. Ik keek op mijn horloge, wat op zich al een hele toer was.

Een paar weken geleden was ik zo slim geweest om een hele leuke weekendtas bij de Primark te kopen, waar nauwelijks iets in paste. Dus ging ik op reis met een rugzak, een stoffen AH-zak met schone kleding en die Primark weekendtas. En zo sjokte ik van Den Haag naar vriendinlief in Dordt en via Den Haag naar kleine meid en familie in Zandvoort, als een nomade die onderweg al sjouwende zijn broodnodige working-outs doet.

Bij de trap van de halte aangekomen, gooide ik de versnelling erin, want op straatniveau had ik al gezien dat in de verte tram 4 deze kant op kwam. Toen ik beneden arriveerde, werd ik gepasseerd door de tram en dus besloot ik een spurtje te trekken.
En op dat moment viel eerst mijn broek naar beneden en in de kielzog daarvan mijn boxershort.

Blijf je even bij dat moment? Dan neem ik je mee terug naar afgelopen vrijdag toen ik bepakt en gezakt bij mijn lief aankwam in Dordt. Ik loop dan altijd door naar de trap naar boven, want je laat een dame niet als eerste de trap op gaan. Maar ik voelde me opgelaten omdat tijdens het lopen van het station naar haar huis mijn broek een klein weinigje was afgezakt.Mijn lief stak natuurlijk meteen haar hand in mijn bouwvakkers-bilspleet. Dat vindt ze leuk. Ik wat minder. Op dat moment dacht ik: het zal je toch maar gebeuren dat als je op straat loopt, de broek van je kont zakt.

Terug naar dinsdagmiddag 28 maart, zo rond kwart voor vier ’s middags.
Er werd niet gelachen, niet geschreeuwd, niet naar me gewezen. Het was doodstil in de halte van de Grote Markt. Of misschien wilde ik het niet horen en zat ik helemaal in mijn eigen wereld, die in eentiende van een seconde was afgebrokkeld.

Ik raapte mezelf bij elkaar – letterlijk en figuurlijk – en vervolgde als in trance mijn weg naar Den Haag Centraal.
Toen ik even later in de trein zat (tram 3 bracht me naar het CS, want tram 4 had ik logischerwijs gemist), dacht ik dat alle mensen in die trein het hadden gezien. Zo voelde dat.

Die avond deelde ik het gebeuren met mijn vriendenclubje via de groepsapp.
Ik kreeg deze gesproken boodschap van vriend Erwin, waar ik niet geruster op werd:

Pas vanmorgen durfde ik het met mijn lief te delen. Van haar kreeg ik toen het volgende berichtje:
Ik ben jaloers op iedereen die jouw heerlijke kontje gisteren heeft gezien 😍

En zo werd het al met al toch nog gezellig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s