Magistrale televisie

stephen colbert paul simon groot

Een paar dagen geleden zag ik een van mijn grote muzikale helden bij Stephen Colbert, de leeftijdloze Paul Simon en alles klopte.

Het begin van de show is fenomenaal. Simon zit backstage wat te pingelen op zijn gitaar (alleen dat pingelen klinkt al hemels) als Colbert bij hem gaat zitten en vraagt wat hij gaat spelen. Dat blijkt Questions For The Angels te zijn (kom ik zo op terug), waarop de presentator zegt dat hij Simon graag een oude hit hoort zingen, The 59th Street Bridge Song (Feelin’ Groovy). Simon vertelt dat hij een hekel aan die song heeft gekregen en dat de tekst niet meer van nu is.

Colbert stelt voor om de tekst aan te passen, waarop hij – terwijl Simon de akkoorden speelt op zijn gitaar – begint te zingen.

“Hello lamppost, nice to see ya
We might get bombed by North Korea
We’re gettin’ close to World War III
So run for the shelters
Feelin’ groovy”

Dit is waarom ik graag naar een beeldscherm kijk. Het is grappig en urgent tegelijkertijd. Bovendien geeft het mij een gevoel dat we nu misschien de oorlog (tegen alles wat Trump is) nog niet winnen, maar dat we ons niet klein laten krijgen.

En dan brengt Simon later in de show Questions For The Angels ten gehore (van het album So Beautiful Or So What). De kleine reus speelt akoestische gitaar en wordt begeleid door de fameuze avant-garde gitarist Bill Frisell (waanzinnig dat zo iemand in de Late Show optreedt) en het is onbeschrijfelijk goed en mooi.

Magistrale televisie.

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s