Een mooie zondag met Lee Burridge

IMG_2455

I have seen the future of dance and his name is Lee Burridge‘-
Mick Boskamp, nightlife- turned daylife-reporter.

Als op 13 augustus 2017 bus 81 bij de halte van het Bloemendaalse strand stopt en we stappen uit, breekt de lucht open en als de lucht open breekt, dan breekt de zon door. We kijken elkaar aan, Sicco en ik, en geven elkaar een hi five. Of beter gezegd: ik geef Sicco een hi five en hij mij een low five. We schelen namelijk nogal in lengte.
Hoe goed is dit! Dat we mooi weer hebben vandaag op Woodstock! Als er 1 sound is die de zon verdient, dan is het wel de All Day I Dream-sound van Lee Burridge en consorten.

Een paar weken geleden waren we op Welcome To The Future en gisteren op Loveland. De muziek die de hele dag over mijn oortjes speelt, bestaat uit mixen op Mixcloud en Soundcloud van Hernan Cattaneo, Nick Warren, John Digweed, Joris Voorn en Burridge. Op de sportschool, op de fiets, in de trein, het is dance, dance, dance en ik kan er maar geen genoeg van krijgen.

En de reden dat ik het virus weer te pakken heb, heeft alles met diezelfde Lee Burridge te maken, waarvoor we hier zijn op deze magnifieke zondagmiddag.
Een paar maanden geleden werd ik door mijn lieve vriend, MC P-Pholl, gewezen op een Facebook-filmpje van Lee, geschoten op het DGTL-festival, dat me zo beviel dat ik meer wilde horen van de man die ik rond de Millennium-wisseling een paar keer had ontmoet. En die onder de naam Tyrant samen met zijn muzikale partner van toen, Craig Richards, in de Londense Fabric een soort mix tussen progressive en techno ten gehore bracht.

Wat ik op dat filmpje zag, was een andere Lee dan die ik kende van 16 jaar (!) geleden. Hij straalde, had de glimlach van iemand die licht en liefde in zijn leven had toegelaten en de plaat die hij draaide, was vet als vet kan zijn, maar tegelijkertijd van een spirituele vrolijkheid, alsof het Café Del Mar-concept van zonsondergang-muziek een pompende en zeer dansbare draai had gekregen. Daar wilde ik meer van horen! Op Mixcloud vond ik een Burning Man-set uit 2016 van hem, die onderstreepte wat ik al eerder dacht, namelijk dat hier iets gebeurde, iets anders, iets dat me energie gaf en me goed deed voelen.

lee huffington post

Op internet vond ik een geweldig verhaal over Lee op The Huffington Post (!) met als titel From Hong Kong To Burning Man: Lee Burridge’s Adventures in Music. Daarin vertelt hij dat hij rond 2007 als reactie op de minimale dansmuziek van dat moment en vanwege het feit dat hij bijna alleen maar voor jongens stond te draaien en de meisjes nagenoeg afwezig waren, melodieuzere tracks begon te spelen.
Uit het verhaal:

Next, I found myself playing an after-hours event in a villa in Playa Del Carmen in 2010 during BPM festival and a lot of my friends were there hanging out. I decided to play only the melodic music I had with me. The response was amazing. A lot of people got up and started dancing and didn’t stop for hours. Most, were girls. That really stuck with me.’

Hoe je het ook wendt of keert, uitgaan is boy meets girl. Het hele leven is boy meets girl. Want daaruit ontstaat leven. Lee begreep dat en het All Day I Dream-concept was geboren, een noemer waaronder naast Lee een hele rits ‘familieleden’ (lees Dj’s) horen. Met gevoel voor zelfspot noemt hij zichzelf ‘Great Grandfather’.

Als Sicco en ik aankomen bij Woodstock realiseer ik me hoe bijzonder deze beach club is. Voorheen heb ik me altijd een beetje afgezet tegen deze stek, die ik zag als een verzamelplek voor weggewaaide mutanten. Maar in feite is er geen ‘strandtent’ ter wereld, die er zo mooi en tegelijkertijd zo creatief en geestig uitziet als deze. Na de verwoestende brand van 19 januari 2016 is uit de as een soort van Cubaans dorp herrezen, met kleurrijke huizenfronten, inclusief nep-balkonnetjes. Het is alsof je op filmset staat van Holiday In Havana uit 1949. Ontroerend goed.

We zijn nog niet goed en wel binnen of de Belgische Dj en producer Lost Desert arriveert met in zijn kielzog een buslading landgenoten (m/v). De in Ibiza-kledij gestoken Belgiers, zoals onze kleine meid de Zuiderburen noemt, hebben er zo te zien zin in en zetten meteen de toon door flessen champagne aan te laten rukken. Dit wordt een knus partijtje, zoveel is duidelijk! Lost Desert begint meteen te draaien en ontpopt zich alras tot een ideale warm-up Dj.

openingsfoto

Lost Desert is een graag gezien lid van de All Day I Dream-familie, waar hij de bijnaam Long Lost Brother draagt. Samen met Lee, met anderen of solo maakt hij de ene mooie plaat na de andere. Deze zomer zijn het de songs met lyrische mannenvocalen die voor de uit duizenden herkenbare ADID-sound zorgen, zoals de track 12CC van Lost Desert en Lee, featuring Junior en Hunter van Lost Desert en Ramon Taipa.

Het wordt steeds drukker als Sicco en ik in gesprek raken met twee Belgiers van het vrouwelijke geslacht. Ik vertel dat ik een soort déjà vu krijg met zoveel Vlaams sprekende blije en dansende mensen om me heen. Alsof het 1995 is en ik op zondagochtend  in La Rocca in Lier sta, een fameuze plek waar het flink los ging. ‘Dat heb ik nog wel mee gekregen,’ zegt de jongste van de twee. ‘Toen was ik drie jaar…’  De jongedame heeft humor en blijkt de dochter van Lost Desert te zijn, die – as we speak – het publiek in een gewillige houdgreep houdt.

Dan zie ik vanuit mijn ooghoeken in de Dj booth een man in een Paars T-shirt staan. ‘Daar heb je ‘m,’ zegt Sicco. Ik aarzel geen moment en loop richting podium. Want let wel: onder die nieuwe dagdromer zit nog steeds die oude nachtreporter. Als Lee me ziet, word ik getrakteerd op de breedste glimlach on this side of the Rocky Mountains en hij hugt me en zoent me op de wang. Ik houd van mannelijke Dj’s die zoenen, maar ze zijn schaars. Danny Howells is er eentje. En Lee dus. ‘Wat geweldig dat je er bent, Mick!’, zegt hij hartelijk.  Bizar dat hij me herkent en mijn naam nog weet. We hebben elkaar misschien drie keer vluchtig gezien en dat was meer dan 15 jaar geleden!

En nee, lieve vriend MC P-Pholl, dat is niet omdat ik een onvergetelijke indruk op mensen maak 😉. Misschien heeft hij mijn open brief aan hem gelezen die ik een tijdje geleden op Facebook heb gepost (zie onderaan). Hij heeft er niet op gereageerd, maar dat doet hij nergens op, want hij denkt ook: dan is het einde zoek. Ik zeg tegen hem dat ik gek op zijn sound ben. Dankbaar zegt hij: ‘Ah, dat is zo fijn om te horen! Dit is wat ik wil.’ En hij wijst naar de dansende meute. ‘Mensen verbinden. Dat is wat de wereld nodig heeft. Verbinding.’ Hij zegt het op een manier, waarbij ik tranen in mijn ogen krijg. Hij ziet dat. En weer krijg ik een knuffel.

Het is tijd. Voor Lee. Binnen een half uur heeft hij het publiek helemaal voor zich gewonnen met zijn fenomenale stijl van draaien (melodieus, spacy, groovy) en zijn fijne energie. En zoals verwacht is de mix tussen mannen en vrouwen ideaal te noemen (op de Facebook-pagina van het ijzersterke Audio Obscura, de organisator van de All Day I Dream-party @ Woodstock, staat een fraaie mooie mensen-fotoserie van de zondag). En op dat moment realiseer ik me dat dit – grote schande – de eerste keer* in mijn leven is dat ik een muziekstijl apprecieer die ook door de meisjes** wordt gevroten. Garage? Ik vond het altijd soul met een beatje. Speed garage? Ik hoorde laatst Joris Voorn een track uit het genre draaien en in die afwisselende set van hem was het helemaal fantastisch, maar achter elkaar werd ik er toen knettergek van.

Times flies when you’re having sun. De avond is nog niet gevallen of Lee wordt afgelost door All Day I Dream Dj-Yokoo (oftewel Brother From Another Mother). Yokoo neemt het stokje bekwaam over, zondermeer, maar ik verlies enigszins de aandacht. Komt misschien omdat ik de set van Lee nog aan het processen ben. Tijd om even rond te lopen en een plasje te maken. Dat doe je bij Woodstock in de ‘pisbak’. En omdat ik een plas-partout heb genomen voor drie euro (de hele dag vrij naar het toilet) heb ik een stempel gekregen op mijn polsbandje met de tekst: ‘Harde Kak.’ Ik houd er van.

pisbak harde kak

Sicco en ik bestellen wat te eten en ze mogen hier dan misschien wat aan de onsmakelijke, platte kant zijn, de catering is helemaal okay. Het broodje met overheerlijke pulled pork, vers van de barbecue, is dik in orde en de frieten zijn zalig. Wow! Wat een gezelligheid allemaal! Wat te doen met al die calorieën ? Eraf dansen natuurlijk. Sicco neemt het voortouw. Heerlijk om mijn maat helemaal in zijn eigen wereld, zijn eigen Siccodome, te zien.

Lee zit binnen een hapje te eten en in het voorbij lopen, geef ik hem een knuffel. Goodbye, macho city!
‘Great set!’ zeg ik. ‘Ik neem meteen even afscheid van je, voordat ik je niet meer zie.’ ‘Kom je naar All Day I Dream op het ADE?’, vraagt Lee. ‘Does the pope shit in the woods?’ antwoord ik.

Rond half elf is Sicco uitgedanst en besluiten we te gaan voordat het laatste fluitsignaal heeft geklonken en het gros van het dansvolk met het openbaar vervoer een goed heenkomen wil zoeken.

IMG_2602

Als we in bus 81 zitten, denk ik opeens aan de wereld waarin we leven. Een beetje vreemd moment misschien, maar ik denk aan een wereld waarin geen metropool meer veilig is voor terrorisme en waarin de leider van het Vrije Westen achter tralies hoort. We leven in een wereld waarin verbinding een opgave lijkt te zijn, terwijl het onze natuur is om te verbinden.
Er schiet me een spreuk te binnen die ik laatst las:

Het zijn niet de gelukkige mensen die dankbaar zijn. Het zijn de dankbare mensen die gelukkig zijn.

Of met andere woorden: het feest ben je zelf.

En als iemand dat begrijpt, dan is het Lee Burridge wel.

*Het is niet helemaal waar wat ik schrijf. Wat Graham B. doet, solo of met muzikanten op zijn Jazz Beat-avonden, is ook m/v en helemaal geweldig. Luister maar naar zijn brede range van stijlen op zijn Mixcloud-pagina. Kom ik binnenkort uitgebreider op terug.

**Ik heb voor het eerst in mijn leven een geliefde, die fan van Donald Fagen is. Om nou te zeggen dat ik daarom zo onwijs gek op haar ben, zou te ver gaan, maar het is in ieder geval geen toeval. 😉

burridge en boskamp 2

Dear Lee Burridge,

Maybe you remember me, maybe not. I was the Dutch nightlife reporter who you’ve met a couple of times around the turn of the Century. It was during the period you and then Dj-partner Craig Richards were Tyrant-ing at Fabric in London.
I can’t remember if it was you who smelled so nice or it was you who thought I was smelling up the place.

Anyways, I want to share something with you.

A couple of weeks ago my good friend Paul Weber aka MC PPHOLL, who you’ve worked with in Holland, sent me a link to a video on your page of a track you’ve performed at the DGTL Festival in Holland, a track that will be out on your own label Tale and Tone and that I really, really liked. I also loved the energy of that little sample of your set, so I started to search for more.

And then on Mixcloud I’ve found the most recent (three hours!) set of yours, recorded on January 7th of this year at Martina Beach Club in Mexico.

I was blown away. And to this day I still am.

We live in harsh times. And harsh times can be fought with loving things. It’s the law of compensation. And your music, although hypnotic, deep and crazy is also full of love.

You’ve changed over the years. I can see that in the picture which accompanies this little post. I can see that you’ve travelled a spiritual path. And I can hear that in your music as well.

What can I say? I’m locked into your sound. It does me well. It nourishes my heart and soul. This is what dance music is all about.

So thank you, Lee. You are going to perform at Woodstock in Bloemendaal in August. I will do my utmost to be there. Let’s find out who the real perfume-lover is.

Here the link to that wonderful set of January the 7th.

 

 

Advertenties

2 thoughts

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s