Het beste van Walter Becker

170903-walter-becker-1204p-rs_851ffe54dd537399f75e1ab455285e66.nbcnews-ux-2880-1000

Gisteren was het drie weken geleden dat Walter Becker van Steely Dan stierf, vermoedelijk aan de gevolgen van kanker en/of hepatitis C, zo stond in een fraai artikel dat afgelopen zaterdag in Rolling Stone verscheen met als kop ‘Steely Dan’s Quiet Hero: Inside Walter Becker’s Troubled Life, Wry Genius’.

Geniaal was hij zeker, minstens zo briljant als Donald Fagen, de wat meer outspoken andere helft van mijn meest favoriete duo aller tijden.
Ik ben er nog steeds stuk van dat hij er niet meer is. Ik heb hem nooit ontmoet (Donald Fagen heb ik wel geïnterviewd), maar de wetenschap dat er nooit meer een Steely Dan-album komt, ook al verscheen het laatste in 2003, is moeilijk te behappen.

De enige troost die ik heb, zijn de 10 albums van de Dan (inclusief het live opgenomen Alive in America) en de twee solo-albums van Becker, die m.i. veel te weinig aandacht hebben gekregen. Laatst vroeg een ook al treurende kennis en fan wat mijn favoriete Steely Dan en Walter Becker tracks waren.

Dat gaf me het idee om voor het Mannenzaken-account op Spotify, het rijpe jongens project van oud-Playboy kompaan Willem Schouten en mij, een Best Of Walter Becker playlist te maken met van elk album, met de Dan of solo, een persoonlijke favoriet.

Het maken op zich was een trip down memory lane, alsof je na de begrafenis van een dierbare de foto-albums bekijkt, alleen dit keer met muziek.
Fe-no-me-na-le muziek.

De Playlist

Do it again (van Can’t Buy A Thrill, 1972). Dit nummer hoorde ik voor het eerst als single in Chin-Chin, de discotheek van mijn ouders in Zandvoort. Toen ik die plaat hoorde, en nog nooit van Steely Dan had vernomen, dacht ik aan een jazzy Doobie Brothers. Percussionist Victor Feldman speelt een belangrijke rol op deze track die iedereen schijnt te kunnen meezingen. ‘You go back, Jack, do it again, wheels turinin’ ‘round and ‘round…’

Kind Of The World (van Countdown To Ecstacy, 1973). Van het album dat in de laatste jaren soms in zijn geheel live werd gespeeld door de Dan en dat was niet voor niets, want er staan juwelen op. En dit is het kroonjuweel, het piece de résistance. Luister naar de ongelofelijke drive en uitzonderlijke melodielijnen. Op dit nummer viel alles samen wat de Dan in de jaren daarna zo uniek maakte.

Pretzel Logic (van Pretzel Logic, 1974). De titelsong van het een jaar later verschenen derde album (toen maakten ze nog elk jaar een nieuwe) is een blues song met een onvergetelijke refrein:

I have never met Napoleon
But I plan to find the time
‘Cause he looks so fine upon that hill
They tell me he was lonely, he’s lonely still
Those days are gone forever
Over a long time ago, oh yeah

Throw Back The Little Ones (van Katy Lied, 1975). Het sluitstuk van een album, waarop de perfecte studio-sound, onder productionele leding van Gary Katz, vorm begon te krijgen. Zanger Fagen spuugt het sarcasme er bijna uit:

Throw back the little ones
And pan-fry the big ones
Use tact, poise and reason
And gently squeeze them

Let ook op de laatste piano-accoorden. Zo mooi, zo mooi…

The Caves Of Altamira (van The Royal Scam, 1976). In het jaar waarin alleen maar goede albums leken te verschijnen (Silk Degrees van Boz Scaggs, Hejira van Joni Mitchell, Still Crazy After All These Years van Paul Simon, Art Of Tea van Michael Franks) was dit voor mij toch de ultieme release in ’76. Een pittige productie, to say the least. Om een favoriet uit te kiezen is niet te doen. In the blind dan maar. The Caves Of Altamira. Vanwege het geweldige blazers-arrangement.

steely dan 1977

Deacon Blues en Peg (van Aja, 1977). Op dit album is het helemaal niet te doen om met een favoriet te komen, dus doen we er twee voor de rijps van 1: het sombere, maar zo fraaie Deacon Blues (weleens gelet op hoe die plaat begint, met die waanzinnige gitaar-accuorden?) en de uplifting funk-song Peg, waarin Michael McDonald in zijn eentje het fameuze achtergrondkoortje vormt en tegen de klippen op zingt.

Gaucho (van Gaucho, 1980). Dit moet niet Walter Becker’s favoriete album zijn geweest, om een understatement te gebruiken: hij raakte gewond door een auto-ongeluk, hij raakte zijn vriendin kwijt die stierf aan een overdosis, hij raakte zelf aan de heroïne en hij raakte zijn vriend Donald Dagen bijna kwijt. De Dan hield hierna voorlopig op te bestaan, maar wat een tijdloos album was het waar ze drie jaar aan gewerkt hadden! Dit is de titelsong.

Who is the gaucho amigo
Why is he standing
In your spangled leather poncho
With the studs that match your eyes

Girlfriend (van Walter Becker’s eerste solo-album ’11 Tracks Of Whack’). In de 15 jaar na Gaucho krabbelde Becker weer langzaam overeind, verhuisde naar Hawaii, waar hij tot rust kwam, van de dope afbleef en een gezond leven leidde. Een en ander vond zijn neerslag in een geweldig en geweldig onderschat solo-album, waarvan Girlfriend mijn favoriet is. Becker, die als bassist begon bij de Dan, bleek geweldig gitaar te spelen en over een heerlijke, onzekere en gevoelige zangstem te beschikken.

Book Of Liars (van Life In America, 1995). De Dan kwam zowaar weer bij elkaar en ging op tournee. Op deze live-registratie zingt Becker van zijn eerste solo-album het heerlijk sarcastische Book Of Liars: And there’s a star in the book of liars by your name.

Fugitive Girl (van Two Against Nature, 2000). En toen kwam het langverwachte comeback-album, waarvoor ze meteen een Grammy Award in ontvangst mochten nemen. Deze track is vintage Steely Dan: de harmonieën, de laid back jazzy sound, de zang, de plukkende bas, de gitaarlicks, de flarden vibrafoon, het is een wonder der muziek.

Slang Of Ages (van Everything Must Go, 2003). Het laatste Steely Dan-album dat ooit verschenen is dus. En het enige studio-album van het duo waarop Walter Becker een track zingt. Met in de tekst een geweldige verwijzing naar ons kikkerlandje en hoofdstad.

Now did you say you were from the Netherlands
Or was that “Netherworld”?
If you grew up in Amsterdam
Then I’m the Duke of Earl

Als dat geen finale van formaat is, dan weet ik het ook niet meer. Rust zacht, Walter Becker. Gelukkig hebben we de muziek nog.

Hier de link naar de Spotify Mannenzaken-playlist ‘Becker’s Best’. Helaas staat Walter’s tweede album Circus Money uit 2008, vol heerlijke luie reggae-ritmes en natuurlijk vol muzikale Dan-fratsen, niet op Spotify, maar als je het niet verder vertelt, kun je ‘m op youtube helemaal beluisteren:

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s