Koffie & Sweet Memories

blue zone

Geboren ben ik er niet (die eer gaat naar Amsterdam), maar ik heb wel in Zandvoort mijn jeugd en grote flarden van mijn latere leven doorgebracht. Ik zeg het eerlijk: ik heb een haat-liefde verhouding met dat dorp. Maar de liefde won het van de haat, toen ik er onlangs een cappuccino dronk waar je ‘U’ tegen zegt.

Mijn lieve vriend René van Collem had me meegenomen naar Blue Zone Espresso in de Haltestraat, waar je heerlijk kunt ontbijten en lunchen, maar waar ze vooral koffie op de kaart hebben staan waar je een wereldreis voor zou willen maken. De lieve uitbaters Gillian en Bernie komen uit Nieuw-Zeeland en daar schijnt het laatste decennium een ware koffie-revolutie te hebben plaatsgevonden.

De bonen worden door Blue Zone direct bij een kleine, maar sterke Nieuw-Zeelandse koffiebrander besteld en komen verser dan vers op Schiphol aan. En dat proef je. De koffie is zeer krachtig, maar tegelijkertijd uitzonderlijk zacht. Vergelijkbaar met de Jamaicaanse Blue Mountain koffie, die niet te betalen is (40 euro voor 250 gram!).

Een cappuccino met een extra shotje espresso kost bij Blue Zone echter slechts drie euro zoveel. Een prijs/kwaliteitsverhouding die je nergens anders vindt.

Nadat ik er met René was geweest, ging ik een week later solo voor mijn bakkie. Ik nam plaats op het kleine terras. En toen, gezeten vanuit een comfi koffiefauteuil, zag ik dit:

FullSizeRender

De Chin-Chin. En terwijl ik van die heerlijke cappuccino dronk, werd ik overspoeld door herinneringen.

Discotheek Chin-Chin was het geesteskind van mijn moeder en cadeauvader. En ik was hun kind. Kun je nagaan hoe dat voor me geweest moet zijn. Ik die toen, in het historische openingsjaar 1971, op 15-jarige leeftijd al helemaal gek van muziek was. De club, met een interieur in de kleuren van die tijd, paars en oranje, was zijn tijd ver vooruit. De muziekinstallatie, waar Rafalowicz, de eigenaar van RAF HiFi in Amsterdam, als sound-designer persoonlijk voor had getekend, was ongekend goed. En de Dj was Toine Stapelkamp, die later de voice-over zou doen bij TROS-programma’s als Ron’s Honeymoon Quiz. Hij had een mooie donkerbruine stem, hij praatte tussen de platen door. Dat deed iedere dj. Behalve ik.

Ik was net 16 toen ik op de vrije avonden van Toine de Dj mocht zijn in de Chin-Chin. Ik was te schijterig om de muziek aan te kondigen, dus liet ik de ene plaat over gaan in de andere. Zonder dat ik het wist en dankzij mijn angst was ik eigenlijk mijn tijd ver vooruit en gaf ik onbewust het startschot voor een manier van draaien die pas bij de disco-rage in 1978 en helemaal in de house-scene van de jaren tachtig en negentig gefundenes Fressen werd. 😉

Ik genoot van mijn koffie en het uitzicht, dat voor ieder ander nauwelijks spectaculair was, behalve voor mij. Ik dacht aan de platen die ik in ’72 draaide als reserve Dj van de Chin-Chin.

Zoals:

Of:

En natuurlijk:

In 1976 begon ik voor de Hitkrant te werken en ging ik niet lang daarna boven de Chin-Chin wonen, waar mijn cadeauvader een kleine studio voor me had gebouwd en waar ik buren werd van Chin-Chin barkeeper Max Woudenberg, die op een avond vroeg of ik de muziek zachter wilde zetten omdat hij de twee meisjes niet meer hoorde kreunen die bij hem in bed lagen.

Twee jaar later barstte de disco-rage los. In een artikel dat journalist Guuz Hoogaerts in november 2013 voor de VARA Gids schreef, staat:

Vanwege zijn affiniteit met het nachtleven wordt Boskamp, inmiddels redacteur van de Hitkrant, in de tweede helft van de jaren zeventig de disco-specialist van het weekblad. Hij bezoekt voor zijn ‘Mickpunt van de week’ veel Nederlandse discotheken voor mini-portretjes van bezoekers en de zaal. Daarna volgt een ‘Discopagina’, waarop hij in 1978 schrijft: ‘Nederland heeft een olievlek aangeboord en de boortorens die als paddestoelen uit de grond schieten heten discotheken. We hebben er nu al zo’n kleine 2000.’ In een Top-9 op dezelfde pagina, met foto’s van een extravagant feest in de Amsterdamse Brakke Grond, staan discotheken als Cartouch, Down-Town in Maassluis, De Grot in Arnhem en de Scala Jumbo Dancing in Valkenburg. Boskamp is als een spin in het discoweb, hij leest het soulnieuws voor in Ferry Maats Soulshow, schrijft teksten voor Ton Poppes, de eerste presentator van de TROS Top 50 op tv en Mick selecteert ook de dansers voor dat tv-programma.

MickenDanHartman
Met Dan Hartman in de Chin.

Natuurlijk zorgde ik er terloops ook voor dat de Chin-Chin mee profiteerde van mijn spin  in het discoweb zijn. Zo organiseerde ik er danswedstrijden en nam ik Amerikaan en ex-Edgar Winter Group bandlid Dan Hartman mee naar de Chin die op dat moment een  onvergetelijke disco-stamper op zijn naam had staan, een evergreen van Tokio tot New York, waar Relight My Fire het lijflied van Studio 54 werd:

En zo zat ik op het terras van Blue Zone Espresso te genieten van de koffie en de zoete herinneringen. Naast me keuvelde een Duits stel met elkaar. En toen ik ze zo hoorde praten, spookte er een Duits zinnetje door mij hoofd:

Das war einmal.

Zo was het. En zo was het goed.

mickenrene
Met vriend René van Collem (foto Margaretha de Vries) bij Blue Zone Espresso (de hand op de foto rechts is van vriend Sicco van Aalten).

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s